Wszystkie odcienie światła
reż. Payal Kapadii

Bom­baj, z ponad 20 milio­na­mi miesz­kań­ców, to dzie­wią­te pod wzglę­dem lud­no­ści mia­sto na świe­cie. To cha­otycz­na, tęt­nią­ca życiem metro­po­lia, w któ­rej wszyst­ko pędzi w nie­ustan­nej goni­twie. W tym nie­koń­czą­cym się zgieł­ku, gdzie cisza i spo­kój są luk­su­sem, spla­ta­ją się losy trzech kobiet – Pra­bhy, Anu i Parva­ti. Pra­cu­ją razem jako pie­lę­gniar­ki w miej­skim szpi­ta­lu, a ich przy­jaźń nie jest wyni­kiem świa­do­me­go wybo­ru. To los, a raczej wzglę­dy eko­no­micz­ne, połą­czy­ły je pod wspól­nym dachem. Mimo to, w tym morzu ano­ni­mo­wych twa­rzy, zna­la­zły w sobie wza­jem­ne wspar­cie. Wie­dzą, że w tej nie­ustan­nej wal­ce o prze­trwa­nie mogą na sie­bie liczyć, bo w Bom­ba­ju praw­dzi­wa bli­skość jest rzadkością.

W tym bom­baj­skim tłu­mie roz­gry­wa­ją się poje­dyn­cze dra­mat, indy­wi­du­al­ne histo­rie. Pra­bha męża teo­re­tycz­nie ma. Ale tyl­ko teo­re­tycz­nie, gdyż wyje­chał wie­le lat temu do Nie­miec i mał­żon­ko­wie nie widzie­li się od daw­na, a tele­fo­nicz­ne roz­mo­wy zda­rza­ją się coraz rza­dziej. Wła­ści­wie nic już ich nie łączy, poza poczu­ciem obo­wiąz­ku. Obo­wiąz­ku, któ­ry blo­ku­je Prab­nę przed otwar­ciem się na kogoś inne­go. Trwa więc w tym sta­nie zawie­sze­nia, któ­ry do nicze­go nie zmie­rza odrzu­ca­jąc zain­te­re­so­wa­nie kole­gi z pra­cy. Parva­ti nie­daw­no zosta­ła wdo­wą i oka­za­ło się, że wszyst­kie doku­men­ty zwią­za­ne z miesz­ka­niem były na jej męża. Cze­ka ją więc eks­mi­sja i utra­ta wszyst­kie­go, co mia­ła do tej pory. Naj­młod­sza z kobiet, Anu zako­chu­je się w muzłu­ma­ni­nie, jed­nak ze wzglę­du na róż­ni­cę wyznań mię­dzy mło­dy­mi ten zwią­zek ska­za­ny jest na porażkę.

Zatło­czo­ne mia­sto zosta­je skon­tra­sto­wa­ne z nie­wiel­ką wsią, na któ­rą jadą trzy przy­ja­ciół­ki, aby pomóc Parva­ti w prze­pro­wadz­ce. Bli­sko natu­ry znaj­du­ją one wresz­cie spo­kój i uko­je­nie swo­ich pro­ble­mów (cho­ciaż nie ich roz­wią­za­nie). Uda­je im się cho­ciaż na chwi­lę tra­fić do zupeł­nie inne­go świa­ta, gdzie nikt nie oce­nia i nikt nic nie nakazuje.

„Wszyst­kie odcie­nie świa­tła” to film o kobie­cej samot­no­ści. Mniej lub bar­dziej obec­nej w życiu boha­te­rek. Nawet Anu, któ­ra ma uko­cha­ne­go chło­pa­ka musi go ukry­wać przed świa­tem i uma­wiać się na pota­jem­ne schadz­ki. Nie ma prze­strze­nie na stwo­rze­nie zdro­wych i opar­tych na praw­dzi­wych uczu­ciach rela­cji dam­sko-męskich. Są ukła­dy, związ­ki narzu­ca­ne przez rodzi­ców i opar­te na wspól­no­cie reli­gij­nej i kastowej.

To tak­że opo­wieść o wol­no­ści – a raczej o trud­nej wal­ce o nią. W świe­cie, w któ­rym kobie­ty nie mają peł­ni praw, muszą pole­gać na sobie. Dla­te­go tak klu­czo­wa oka­zu­je się siła sio­strzeń­stwa i przy­jaź­ni. To wza­jem­ne wspar­cie jest dla nich jedy­ną nadzie­ją na prze­trwa­nie i odna­le­zie­nie wła­snej dro­gi. W tym fil­mie, przy­jaźń sta­je się nie tyl­ko uciecz­ką od samot­no­ści, ale tak­że klu­czem do wol­no­ści, któ­ry pozwa­la im sta­wić czo­ła prze­ciw­no­ściom losu.